Żywienie w drugim roku życia

chów bydła

W drugim roku życia bydła można z dwóch powodów zrezygnować częściowo lub całkowicie z podawania paszy treściwej: po pierwsze, pojemność żwacza jest stosunkowo duża, a po drugie, początkowo konieczna jest koncentracja składników pokarmowych na poziomie ok. 5,2 MJ NEL/kg s.m., a następnie wymagania te maleją. Nie oznacza to jednak wcale, że młode bydło, szczególnie w pierwszej połowie drugiego roku życia można karmić tylko paszą małowartościową. Jak wynika z rys. 52 (wg Kirchgessnera 1978), odpowiadająca ilość dostarczanych składników pokarmowych strawność substancji organicznej jako wyraz koncentracji składników pokarmowych spada poniżej 60% dopiero od masy ciała wynoszącej ok. 400 kg. W sezonie wegetacyjnym ekonomiczne żywienie zapewnia pastwisko. Pastwiska dla wypasu młodego bydła ustępują znacznie pod względem intensywności użytkowania pastwiskom przemiennym w gospodarstwach utrzymujących krowy mleczne. Pomimo to, Cielęta mogą pobrać z zielonką 6?8 kg s.m. dziennie. Przy koncentracji składników pokarmowych ok. 5,6 NJ NEL/kg s.m., pokrywane" jest nie tylko zapotrzebowanie na te składniki, ale także i 10% dodatek, wymagany podczas okresu pastwiskowego. Przekarmienie trawą pastwiskową nie występuje. Ponieważ porost jest prawie zawsze ubogi w Na (poniżej 0,5 g/kg s.m.) należy na bieżąco udostępniać bydłu lizawki solne, umieszczając je najlepiej pod wiatami pastwiskowymi. Nie trzeba również zapominać o zwalczaniu pasożytów pastwiskowych, ponieważ mogą one znacznie zmniejszać przyrost zwierząt. W okresie żywienia zimowego zadaje się do woli konserwowane pasze zielone o średniej koncentracji składników pokarmowych. Pasza podstawowa o miernej wartości wymaga dodatku suszonych wysłodków buraczanych. Karmienie młodego bydła do woli kiszonką z kukurydzy prowadzi zwykle do przekarmienia. Dlatego też ilość kiszonki z kukurydzy należy ograniczać, zaś zwierzęta powinny być dokarmiane gorszej jakości sianem lub słomą. Pobranie przez zwierzęta 4,5-6 kg s.m. z kiszonką z kukurydzy zapewnia wprawdzie dostateczne zaopatrzenie w energię, lecz występuje wówczas niedobór ok. 130-175 g białka ogólnego strawnego. Wyrównać ten niedobór można przez dodatek 0,5 kg poekstrakcyjnej śruty sojowej lub innej wysokobiałkowej paszy uzupełniającej, do której dodaje się ponadto mieszankę mineralną bogatą w Ca (ponad 20%) i uzupełnioną witaminami. Kiszonka z liści buraczanych powinna być uzupełniana sianem lub dobrą słomą pastewną. Na każde 20?25 kg takiej kiszonki konieczny jest dodatek 3-4 kg suchej paszy objętościowej. Dawkę paszy podstawowej uzupełnia się dodatkowo 1 kg suszonych wysłodków i 50-70 g witaminizowanej, bogatej w fosfor mieszanki mineralnej. W drugim roku życia jałówek, z uwagi na zmniejszone wymagania dotyczące koncentracji składników pokarmowych w dawce, zasadniczą lub wyłączną paszą podstawową może być uzdatniona słoma. W wielu doświadczeniach żywieniowych przeprowadzonych w Zakładzie Doświadczalnym Chowu Zwierząt w Aulendorf wykazano, że jałówki (niemieckie Simentale) powyżej 350 kg, szczególnie chętnie pobierały słomę traktowaną NH3, która może pokryć bardzo znaczną część zapotrzebowania na pasze podstawowe. Z badań przeprowadzonych przez Scholza (1981) wynika, że dzienna ilość pobieranej słomy traktowanej NH3 przez 18-miesięczne jałówki odpowiadała na początku 15-tygodniowego doświadczenia ok. 1,4%, a w końcowej jego fazie ok. 1,9% masy ciała jałówek. Zwierzęta otrzymywały obok wymaganej normami ilości składników mineralnych i witamin, dodatkowo dziennie tylko 500 g otrąb pszennych, uzyskując średnie przyrosty dzienne m.c. ok. 400 g. Okres doświadczalny nie miał też żadnego ujemnego wpływu na zdrowie zwierząt, przebieg wycieleń, żywotność urodzonych cieląt i wydajność mleczną pierwiastek. Optymalny termin pierwszego krycia lub inseminacji następuje, gdy masa ciała jałówki osiąga ok. 400 kg. Jeśli stosuje się podaną intensywność żywienia masę tę osiąga bydło w wieku 1,5 roku. Natomiast przy zwiększonej intensywności odchowu konieczne jest wcześniejsze krycie; inseminowanie w wieku poniżej 1,V4 roku wchodzi w rachubę jedynie wtedy, gdy cielęta odchowywane są przy matkach. Optymalny wiek pierwszego wycielenia określa się na wiek 27 mies.
Blogroll