Żywienie buhajów rozpłodowych

chów bydła

Potrzeby pokarmowe buhajów hodowlanych używanych do rozpłodu podano wg Henniga (1972) w tabeli 52. Po osiągnięciu przez buhaje masy ciała 550?600 kg powinno się ograniczyć żywienie, aby zmniejszyć przyrosty wagowe, co zapobiega zbytniemu otłuszczeniu ciała. U buhajów ważących 1000?1200 kg odkładany jest głównie tłuszcz, co nie jest wskazane. Zapotrzebowanie bytowe buhajów rozpłodowych o masie ciała 1000 kg wynosi wg Menkego (1975) 4650 j. skr. (7,75 j.d., 45,72 MJ) i 465 g białka og. strawnego. Na 1000 g dziennego przyrostu m.c. przeznacza się więc 2110 j.skr. (3,52 j.o., 20,75 MJ). Jednak poszczególni autorzy nie są zgodni co do faktycznych potrzeb białkowych buhajów, gdyż brak jest z tego zakresu dostatecznie udokumentowanych wyników badań. Buhaje rozpłodowe trzeba zawsze tak żywić, aby utrzymywały się w dobrej kondycji hodowlanej, ponieważ tłuszcz odkładany jest również w jądrach co może ujemnie wpływać na zdolność rozpłodową. W miarę możliwości należy też unikać częstej zmiany dawki pokarmowej. Jeżeli zmiany takie muszą już następować, np. pod.czas przejścia na paszę zieloną, powinno odbywać się to stopniowo, tzn. należy nadal skarmiać pewną ilość paszy konserwowanej .(dobre siano). O bezpośrednim wpływie żywienia na jakość nasienia nie można jednoznacznie orzekać, ponieważ plemniki powstają już ok. 2 miesiące przed ejakulacją; przyczyna obniżenia jakości nasienia może nawet występować wg Leidela, na 10 tygodni wcześniej. Normując pasze wg faktycznych potrzeb buhajów, trzeba jednocześnie pamiętać o zasadach prawidłowego żywienia, tak jak u wszystkich przeżuwaczy. Szczególną uwagę powinno się zwrócić na dobrą jakość paszy. Przede wszystkim należy unikać pasz zawierających substancje obce (roztocze, pleśnie i in.), ponieważ może wystąpić niekontrolowane oddziaływanie na jakość nasienia. W bawarskich stacjach unasieniania stosuje się przez cały rok cobsy z suszu traw. Zapewniają one jednakowe żywienie w ciągu całego roku . Można też stosować przykładowo następujące dawki pokarmowe, które pokrywają w pełni zapotrzebowanie pokarmowe buhajów używanych do unasieniania: 1. 7 kg siana, 7 kg kiszonki z kukurydzy, 4 kg mieszanki treściwej 2. 5 kg cobsów z suszu traw, 10 kg kiszonki z kukurydzy, 2 kg słomy, 3 kg mieszanki treściwej 3. 3 kg siana łąkowego, 8 kg siana z lucerny, 2 kg cobsów z suszu lucerny, 3,5 kg mieszanki treściwej. Konieczne jest 2-krotne dzienne zadawanie pasz podstawowych i bieżąca kontrola poideł. Szczególną uwagę należy zwrócić na dostateczne zaopatrzenie w witaminę A i mikroelementy: cynk, mangan i jod. Niedobór witaminy A prowadzi do zmniejszenia popędu płciowego, obniżenia liczby i ruchliwości plemników oraz częstszego ich zwyrodnienia. W jaskrawych przypadkach degeneracji ulega nabłonek rozrodczy kanalików nasiennych oraz dochodzi do zaniku jąder i dodatkowych gruczołów płciowych. Dzienne zapotrzebowanie na witaminę A wynosi 80-100 tys. j.m. Oprócz tego dzienna dawka pokarmowa powinna zawierać przynajmniej 200 mg 5-karotenu. Cynk decyduje o prawidłowych czynnościach nabłonka rozrodczego kanalików nasiennych jąder, a przez obecność w wydzielinie gruczołu krokowego wpływa zasadniczo na dojrzewanie nasienia. Jako zaś składnik wielu enzymów, bierze udział w przemianie materii. Mieszanka mineralna podawana buhajom w ilości 150 g dziennie powinna zawierać 6 g Zn/kg. Mangan (ok. 3 g/kg mieszanki mineralnej) pobudza popęd płciowy i zapobiega zwyrodnieniu jąder. Jod jest niezbędny do prawidłowej czynności tarczycy i poprzez nią współdziała w czynnościach układu: podwzgórze-przysadka dodatkowe gruczoły płciowe czyli neurohormonalnego układu sterowania cyklem płciowym. Do zabiegów uzupełniających prawidłowe żywienie należy codzienny ruch buhajków, który pozwala na utrzymanie kondycji.
Blogroll