Okres pojenia siarą

chów bydła

Żywienie cieląt w okresie odchowu powinno mieć przede wszystkim na celu szybkie uczynienie z nich zwierząt przeżuwających. Przy zapewnionym niezakłóconym i równomiernym wzroście zwierząt, przyśpieszony rozwój żwacza zmniejsza ryzyko zachorowań związanych z techniką żywienia. Wskutek stosunkowo małej pojemności przewodu pokarmowego, podawana pasza powinna zawierać dużo składników pokarmowych i być smakowita.Podczas pierwszego tygodnia życia, niezależnie od przyszłej metody żywienia, jedynym pokarmem cieląt jest siara. Należy tu dodać, że w ciągu kilku dni po wycieleniu mleko nie jest i tak przydatne do przerobu mleczarskiego. Skład siary odpowiada zapotrzebowaniu pokarmowemu nowo urodzonego cielęcia: zawiera ona dużo lekko strawnych składników pokarmowych oraz charakteryzuje się zwiększoną zawartością składników mineralnych, witamin i ciał obronnych. W pierwszym udoju siary zawartość białka wynosi 17-18%, z czego ponad połowę stanowią globuliny, i to głównie gamma-globuliny. Gamma-globuliny mogą być nośnikami ciał odpornościowych (immunologicznych) przeciwko różnym schorzeniom infekcyjnym dróg oddechowych i przewodu pokarmowego. Ilość gamma-globulin w siarze zależy od stopnia uodpornienia organizmu matki. W miarę zwiększania się wydzielania zawartość globulin w siarze ulega szybko zmniejszeniu. Zmniejsza się również szybko przepuszczalność ścian jelit cielęcia dla wielkocząsteczkowych immunoglobulin. Dlatego też, bierne uodpornienie cielęcia przeciwko chorobom infekcyjnym, specyficznym dla danego pomieszczenia może nastąpić jedynie wtedy, gdy siara podana zostanie cielęciu w pierwszych godzinach życia. Siara powinna być podawana cielętom w pierwszych dniach życia możliwie często. . Podczas pojenia należy oczywiście przestrzegać, aby temperatura siary była zbliżona do temperatury ciała oraz zwracać uwagę na jej czystość. Doświadczenia holenderskie i zachodnioniemieckie (Bothner 1982) wykazały, że zapewniając stały swobodny dostęp do poideł, w 1. dniu życia cieląt siarę można podawać im dwukrotnie. Dostarczoną świeżo udojoną siarę schładza się wolno do temperatury panującej w oborze, tak zadawana nie powoduje zachorowań cieląt. Możliwość konserwowania nadwyżek siary przez głębokie zamrożenie, może być wtedy celowe, jeżeli wśród krów znajdują się nowo zakupione, wysokocielne pierwiastki. Takie bowiem krowy nie zdążyły jeszcze wytworzyć specyficznej dla danego środowiska odporności i dlatego korzystne jest podawanie ich cielętom siary od innych krów starszych, osobno lub razem z siarą od własnych matek. Mieszana siara, podawana cielętom od krów-pierwiastek, dostarcza zapobiegawczo dodatkowych czynników obronnych. Siarę przeznaczoną do głębokiego zamrożenia, umieszcza się w plastykowych butelkach o pojemności ok. 2 1. Należy przy tym pamiętać, że mleko po zamrożeniu zwiększa objętość ok. 1/11, a zatem nie należy pojemników przeznaczonych do zamrożenia napełniać całkowicie. Zamrożoną siarę przed skarmianiem należy rozmrozić w ciepłej wodzie, ogrzać do temperatury ok. 35°C i natychmiast podać cielętom. Resztki nieskarmionej siary nie powinny być przechowywane dłużej niż 1 godzinę. Siarę zastępczą zaleca się podawać dwukrotnie w 4?14-godzinnych odstępach, po 2 litry/szt. Można również konserwować siarę przez 0,5ł/ł dodatek preparatu K-Sorbat. Trwałość jej wynosi wówczas (Meyer i in. 1982) ok. 2 tygodni w temperaturze pomieszczeń oborowych i minimum 3 miesiące podczas przechowywania w lodówce. W ciągu pierwszego tygodnia życia, cielęta umieszcza się w pojedynczych kojcach, łatwych do utrzymania w czystości. Grupowe utrzymywanie cieląt rozpoczyna się dopiero z przejściem na kolejny rodzaj żywienia.
Tagi: siara
Blogroll