Odchów cieląt przy użyciu preparatów mlekozastępczych

chów bydła

Po okresie pojenia siarą, mleko pełne byłoby pod względem fizjologicznym pełnowartościową paszą dla cieląt. Jego zastosowanie powinno być jednak mocno ograniczone ze względów gospodarczych. Zamiast mleka pełnego stosuje się więc preparaty mlekozastępcze. Skład preparatów mlekozastępczych odbiega jednak znacznie od mleka krowiego, a w przypadku tzw. pójła chłodnego, udział chudego mleka w proszku jest niewielki lub też całkowicie wykluczony. Preparaty mlekozastępcze należy przechowywać w suchych i chłodnych miejscach, w stanie niezbrylonym i przy odciętym dostępie obcych zapachów. Okres przechowywania jest podany przez producenta i zależy od trwałości witamin. Zgodnie z zaleceniami producenta należy przestrzegać starannego mieszania przyrządzanego pójła oraz czystości i regularnego czasu pojenia cieląt. Wczesne odzwyczajanie cieląt od pójła, stosowane jest często w specjalistycznych gospodarstwach, zajmujących się grupowym odchowem i opasaniem cieląt pochodzących z zakupu. Decyduje tutaj mniejszy nakład pracy, zmniejszone ryzyko niepowodzenia w odchowie oraz mniejsze koszty paszy. Ograniczenie pojenia mlekiem, pobudza cielęta do wczesnego pobierania paszy treściwej i siana, 6 przyśpieszony rozwój żwacza pozwala na stosowanie w większych ilościach pasz gospodarskich. Metoda ta może być stosowana również w odchowie pojedynczych cieląt, chociaż jej zalety uwidaczniają się głównie w odchowie cieląt w jednorodnych grupach. Żywi się według następującego planu: w dniu zakupu cieląt podaje się im tylko ciepłą wodę lub herbatę (ewentualnie z dodatkiem 50 g cukru gronowego i 9 g soli kuchennej) z przepisanym przez lekarza weterynarii, profilaktycznym preparatem witaminowo-antybiotykowym. W ciągu 2?3 dni dawka pójła przygotowanego ze 100 g preparatu mlekozastępczego wynosi 6 litrów i podaje się ją dwa razy dziennie do czasu przejścia na pasze stałe. Mieszankę treściwą i siano podaje się w małych ilościach od początku, a niedojady codziennie usuwa. Do dyspozycji cieląt jest zawsze czysta woda. Od 5?6 tygodnia życia może być podawana kiszonka z kukurydzy bogatej w ziarno lub dobrej jakości kiszonka z traw przewiędniętych. Pojenia cieląt zaprzestaje się, gdy dzienne spożycie mieszanki paszy treściwej wynosi po ok. 1 kg; praktycznie osiąga się to w 7-9 tygodniu życia. Po zaniechaniu pojenia, paszę treściwą zadaje się do woli, aż do czasu, gdy jej spożycie wynosić będzie po 1,5 kg przy dobrej paszy podstawowej lub po 2 kg dziennie przy miernej (kiszonka o małej zawartości s.m., lub niskiej wartości siano). Dzienna ilość siana powinna wynosić po 1 kg na cielę. Preparaty mlekozastępcze należy stosować w ograniczeniu tak pod względem ilości, jak i czasu skarmiania. Ponieważ mają one zapewnić przede wszystkim dostarczenie składników pokarmowych i ciał czynnych w pierwszych tygodniach życia cieląt osłabionych transportem i adaptacją do nowych warunków utrzymania, wymagania dla takiej paszy przy skróconym okresie pojenia są podwyższone i dotyczą głównie strawności, przyswajalności składników pokarmowych, a także zawartości witamin i ciał czynnych. Warunkom tym odpowiada raczej ?Preparat mlekozastępczy I dla cieląt opasowych" niż "Preparat mlekozastępczy dla odchowu cieląt". W tej metodzie odchowu cielęta powinny zacząć jeść paszę treściwą szczególnie wcześnie. Większemu spożyciu paszy sprzyja: - wysoki udział ziarna zbóż (do 2/s), - granulowanie mieszanek, - podawanie małych dawek i usuwanie zawilgoconych resztek, - odpowiednia wielkość koryt, - utrzymywanie cieląt w grupach w celu wykorzystania naśladownictwa i konkurencji podczas jedzenia paszy. Produkowana na skalę przemysłową granulowana mieszanka treściwa (Mieszanka uzupełniająca dla odchowu cieląt) daje pewność równomiernego zaopatrywania zwierząt w składniki odżywcze i ciała czynne podczas pierwszych 9?10 tygodni życia cieląt. Zawartość białka ogólnego powinna wynosić przynajmniej 18%. W kilka tygodni po zaprzestaniu pojenia, mieszankę pochodzącą z zakupu można zastąpić własną mieszanką treściwą przygotowaną ze śrut. Przykładowa mieszanka składająca się z: 25% owsa, 24% ziarna kukurydzy lub pszenicy, 20% jęczmienia, 28% śruty poekstrakcyjnej sojowej lub lnianej, 3% witaminizowanej mieszanki mineralnej zawiera w 1 kg ok. 170 g białka strawnego i prawie 7,0 MJ NEL 700 j.skr. Pasze mielone z dużym udziałem śrut poekstrakcyjnych są niezbyt chętnie jedzone przez cielęta, przy czym ich skład jest również nieodpowiedni. Nie można paszy treściwej podawać w postaci pójła. W celu zapobieżenia nałogowi wzajemnego obsysania się podczas pojenia mlekiem, cielętom bezpośrednio po napojeniu można włożyć do pyska garść paszy treściwej. Dzięki temu prócz odzwyczajania od nałogu przyucza się je również do pobierania stałej paszy. Zużycie pasz przez cielę w okresie odchowu (2-16 tydzień życia) przy metodzie skróconego pojenia mlekiem wynosi: 25-30 kg preparatu mlekozastępczego, ok. 120?130 kg mieszanki pasz treściwych, 100 kg bardzo dobrego siana; ilość skarmionej kiszonki zależy od zawartości w niej s.m. W gospodarstwach zajmujących się odchowem cieląt pochodzących z zakupu, dalsze skracanie okresu pojenia mlekiem jest możliwe wówczas, jeżeli masa ciała zakupywanych cieląt wynosi w wieku 4-5 tygodni 70-80 kg. Na sprzedaż tego typu cieląt nastawiony jest głównie rynek w Bawarii. Cielęta takie odchowane są na mleku pełnym, dlatego okres dalszego pojenia można bardziej skrócić, bez ujemnego wpływu na przyrosty. W tych warunkach dobre rezultaty daje jednorazowe dzienne podawanie 400 g preparatu mlekozastępczego. Nie wolno przy tym zaniedbywać właściwego dokarmiania paszami stałym i nie trzeba też dodatkowo wyjaśniać, że wystarczające zaopatrzenie cieląt w wodę ma tutaj bardzo istotne znaczenie. Odchów cieląt metodą skróconego pojenia mlekiem do woli z automatów, nie może być jeszcze zalecany, gdyż brak jest na razie wystarczająco dużej liczby doświadczeń z praktyki. Cielęta bowiem przy stałym dostępie do pójła nie jedzą prawie wcale siana i paszy treściwiej. Natomiast stosowanie automatów sterujących podawaniem i rejestrujących pobieranie dziennej dawki pójła wydaje się właściwe w gospodarstwach dużych, ze względów ekonomicznych. Przez dokładne i wielokrotne porcjowanie dziennej dawki pójła, cielęta pobierają we właściwym czasie wystarczającą ilość pasz stałych tak, że po zakończonym okresie odchowu na mleku ilość zjadanej paszy treściwej wynosi przynajmniej 1 kg dziennie. Dozowanie pójła i sprawność aparatury musi być oczywiście kontrolowana. Nadzór bowiem zapewnia ciągłość rejestracji danych, które pozwalają ustalić następnie ilość pobieranego pójła przez każde cielę.
Blogroll